اين روزها حوالی چشمانم مدام بـــــارانی است...

بيا و پنجــ ـ ـ ــره را باز كن...

نم نم دوستت دارم هايم را می شنــوی؟!

ببـــین...

هزار خیابان فاصله دارم با او

هزار خیابان فاصله دارم با خود

چرا زنده باشم

وقتی در تاریکی قدم می زنم

وقتی که او مرا

و گلدان ها کنار پنجره را

از یاد برده است .

زخم ها یم را نمی بندد

چشم هایش را می بندد

از تو چـه پنهــان

گــاهۓ برایـم آنقـدر خواستنـۓ مۓ شوۓ

کـ شـروع مۓ کنم

بـ شمــارش تکـ تکـ ثانیـه

براۓ یکـ بار دیگـر رسیـدن

بـ بوۓ تنت...

یاد من باشد که فــردا دم صبح

به نسیم از سر مهــر سلامی بدهم

و به انگشــت نخی خواهم بست

که فراموش نگردد فــــــردا

با همه تلخی و نـــاکامی ها

زنـــدگی شیرین است!

و به شکرانه دیدار نسیم هر صبح

زنــدگی باید کرد ...

وقتی همه رو شبیه اون میبینی یعنی

"عـــاشقـــــــــــی"
.
.
... ... .
وقتی اونو شبیه همه میبینی یعنی

"تنهــــایـــــــــی

خستگی را تو به خاطر مسپار که افق نزدیک است و خدایی بیدار که تو را میبیند و به عشق تو همه خاطره ها میچیند که تو یادش افتی و بدانی که همه بخشش اوست و همینش کافیست...

یاد گرفتم که : 1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند. 2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند . 3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود . 4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.

هر کجا سازی شنیدی

از دلی رازی شنیدی

شعر و آوازی شنیدی

چون شدی گرم شنیدن

وقت آه از دل کشیدن

یاد من کن، یاد من کن

چگونه دست دلم را بگیرم ودر کنار

دلتنگیهایم قدم بزنم

در این خیابان

که پر از چراغ و چشمک ماشینهاست

…نه آقایان:

مسیر من با شما یکی نیست

از سرعت خود نکاهید

من آداب دلبری را نمی دانم

شب از نیمه گذشته بود ،

من بودمو تنهایی ،

سکوت بود و سکوت ،

حرکت عقربه های ساعت کند شده بود ،

چند روز بیشتر از رفتنش نگذشته بود ،

رفتنش با یکی دیگه

دل بیقرار او بود اما ،

اما

عقل می گفت بر نمی گرده

بخواب.