هیچ کس این جا نیست
یار من پیدا نیست
کوچه ها تاریک است
آتشی بر پا نیست
همه جا یخبندان
در تنم گرما نیست
چو بگیرد دستم
خبر از سرما نیست
راه طولانی و سخت
همرهی شیدا نیست
ابرها در گذرند
سایه این بالا نیست
دل من دریایی
ساحل دریا نیست
رفته آرام و قرار
دگرم پروا نیست
تا نبینم او را
چشم من بینا نیست
تشنه ام تشنه ی او
آب در صحرا نیست
تو بیا در خوابم
خواب من رویا نیست
می روم خسته و زار
مرگ من فردا نیست
در غروب خورشید
یار من تنها نیست
قفسم را مشکن
تو مکن آزادم
گر رهایم سازی بخدا خواهم مرد
من به زنجیر تو عادت دارم
بارها در پی این فکر که در قلب توام با تو احساس سعادت کردم
بخدا خوشبختم
تو محبت کن و بگذار تا عمری هست
من بمانم چو اسیری به حریم قفست
دوستت دارم...
فردا بوی حرف های تو را دارد
حرف های روشنی از جنس آفتاب
فردا روز بزرگی ست
روزی که من تو را خواهم سرود...
و زندگی از نو آغاز می شود...
روزی که تو بیایی...
و زیبایی با مهربانی یکسان شود
من آن روز را انتظار می کشم ...
حتی اگر نباشم...
درمیان انبوهی واژه
خودرا نهان کردم
کتابی شدم
برای تو
تا بخوانی مرا
به دستم بگیرو
برگ به برگ
مرا ورق بزن
..
.. .
خیالت آرام
پایان قصه ام
هرجور که تو خواهی
همان میشود...
سال هاست گوشه اتاقم نشسته ام به ساعت دیواری شکسته روی دیوار چشم دوخته ام و انتظارم را در آغوش گرفته ام.
روی خط ارغوانی زندگی پر از حسرتم به یاد نگاهت آرام تر از مرگ شاپرک ها تو را انتظار می کشم ولی از تو نشانی نمی یابم .
هنوز اما سراغ تو را از میخک های آسمان می گیرم و به دنبال نشانی از تو هستم ولی افسوس تو بی من عاشقی و من بی تو سر گردانم ...
(مجنون بی لیلی)
دیرگاهی ست که تنها شده ام
قصه ی غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است
بازهم قسمت غم ها شده ام
دگر آیینه زمن بی خبر است
که اسیر شب یلدا شده ام
من که بی تاب شقایق بودم
همدم سردی یخ ها شده ام
کاش چشمان مرا خاک کنید
تا نبینم که چه تنها شده ام....
از خدا پرسیدم دوست دارید بندگانتان چه بیاموزند؟ گفت: "بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند، عاشقشان باشد" "بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند اما نمی دانند که چگونه عشقشان را ابراز کنند..."
به من نگو که آسمان محدود کننده توست چون باور نمی کنم ، زیرا هر وقت به ماه می نگرم رد پاهایی را روی آن می بینم و متعجب می شوم ...
پیری برای جمعی سخن میراند، لطیفه ای برای حضار تعریف کرد همه دیوانه وار خندیدند.
بعد از لحظه ای او دوباره همان لطیفه را گفت و تعداد کمتری از حضار خندیدند….
او مجدد لطیفه را تکرار کرد تا اینکه دیگر کسی در جمعیت به آن لطیفه نخندید.
او لبخندی زد و گفت:
وقتی که نمی توانید بارها و بارها به لطیفه ای یکسان بخندید،
پس چرا بارها و بارها به گریه و افسوس خوردن در مورد مسئله ای مشابه ادامه می دهید؟
گذشته را فراموش کنید و به جلو نگاه کنید.
